سلام و درود

مانتوهاي پاره ي من

عجب حكايتي شده اين كلاس طراحي فني من و مانتوهاي من

هر هفته من سر كلاس بايد با مانتوي سالم برم و يكبارم با مانتوي نوي نو در حد دومين بار پوشيدن و با مانتوي پاره بيام بيرون
فقطم به خاطر عدم دقتم به جايي كه ميشينم



يكبارش از همه جالب تر بود براتون ميگم:

كلاسهاي اتليه ي ما صندلي هاش از نوع چارپايه هاي چوبي هست و ميخم داره
حالا تصور كنيد يكي بشينه رو صندلي كه ميخ داره چي ميشه؟
ميشه وضعيت من در هفته ي اول كلاسها


ولي اين بار خيلي متفاوت بود چون چارپايه اي كه روش نشته بودم 4تا ميخش مشكل داشت و وقتي بلند شدم بچه ها بهم و من خيلي :"> كشيدم
چون دقيقا 4تا سوراخ به شكل يه مربع پشتم درست شده بود كه يكيش همچينم سوراخ نبود و واقعا مانتوم پاره شده بود
حالا كتم و پوشيدم بازم معلوم بود و از قضا اون روز در پايين ترين نقطه ي مانتوم بود و اصلا با هيچ چيزي مخفي نميشد
حالا خونه هم مانتوهاي پاره شده در هفته هاي گذشته بود و من تهران نيومده بودم كه مانتو ببرم

واقعا مونده بودم چي كار كنم و از اونجايي كه كاري جز سر كردن اون روز با اين مانتو نداشتم رفتم دستشويي دانشگاه البته به دستور دوستان و بعد دوستان با كلي عجز و ناله از حراست نخ و سوزني كه باهاش مقنعه ي خانومهارو ميدوزن گرفتن و اوردن مانتوم و دوختن
از خوش شانسيم اون روز مانتوم مشكي بود(اين اتفاق خيلي كم پيش مياد)

گدشت و انتراك تموم شد و رفتيم سر كلاس داشتم به استاد ميگفتم و تعريف ميكردم هر جلسه چه اتفاقه شومي برام ميوفته كه اونم با ناله من و نگاه ميكرد كه يكدفعه يكي از اقايون(منظور همون پسرهاي كلاس) از ته كلاس داد زد گفت :

استاد اين بلا يه بار سر شلوار من افتاده


اون لحظه انقدر خنديدم و خنديدم و كه داشت حالم بد ميشد
درد خودم يادم رفت

حالا بعدم گفت استاد من هميشه با ماشين ميومدم كه اون روز ماشينم نداشتم
ديگه من ريسه رفته بودم و تصورش برام خيلي جالب بود و خنده دار



نتيجه ي اخلاقي اين داستان براي دوستان : در هنگام نشستن بر روي جايي يا چيزي دقت كنيد

نتيجه ي اخلاقي براي من : در هنگام خروج از منزل به قصد سر كلاس اتليه نشستن با خود مانتوي اضافه همراه ببريد و يا دوستان كلاحضه كنن و براي من صندلي بزارن

(البته اين هفته دوستان مرحمت كردن و صاف ترين صندلي رو براي من گذاشته بودن .... همينجا از همكاري دوستانشون ممنونم)

سلام و درود

ترم اول

دانشگاه قبلي كه بودم روش پيدا كردن كلاسها به شكل اينجا و خيلي از دانشگاههاي ديگه نبود به شكلي كه بعد از 2ترم ديگه هر كي ميدونست كلاسش كجا تشكيل ميشه
علت كم بودن تعداد دانشجو و تنوع استاد مثلا در هر ترم فقط 4تا كلاس زبان پيش بود و نهايت با 2تا استاد و اصلا حرف از اينكه اين كلاس استاد نرفتي سر اون يكي ميري نبود
خلاصه تو اون دانشگاه مثلا كلاس 201 ساختمان شماره 2 يا اقتصاد كلاس زبان پيش بود و هر ترم هم همين منوال بود
يا دقيقا يادمه كه كلاس معارف انديشه و ايين زندگي و وصايا و روخواني قران و تنظيم در يك كلاس بود و همه فقط كافي بود بدونن چه ساعتي برن سر كلاس ديگه نياز نبود اول ترم دنبال شماره كلاس بگردن


من كه ترم اول انقدر ميرفتم دنبال كلاسم از رو تابلو اطلاعات ميگشتم همه ديگه بهم علاوه بر ترم بوقي تابلو هم ميگفتن
خلاصه ترم 2 بود كه اومدم قزوين و در اصل بازم ترم اولي بودم و اينجا كه ديگه نميخواستم ضايع بشم و به تابلو معروف و تقريبا1.5 ماهي هم از شروع ترم گذشته بود كه من براي اولين روز تحصيليم در دانشگاه رفتم و تنها بودم
تو سلف نشسته بودم و با قدرت دوست يابي بي نظيرم مشغول پيدا كردن يكي كه درسي كه من دارم رو داشته باشه اونم تخصصي بود

تا دخترخانومه گفت منم تنظيم شرايط دارم منم باهاش رفتم سر كلاس
جاتون خالي كه كلي هم اخر كلاس وقتي استاد گفت قيافتون برام اشنا نيست براشون توضيح دادم كه غيبتهاي قبليم براي چيه و ... و ازم فاميليم رو پرسيد تو ليست پيدا نكرد چقدر استرس گرفتم و ازم خواست بعد از اتمام حضور غياب برم پيششون

وقتي پرينت و برگه توجيه غيبتهام رو بهشون دادم و متوجه شد تازه واردم :lbبرام كلي توضيح داد و منم در حيرت كه اينجا دوتا استاد در يك زمان دارن يك درس مشابه رو ميدن و از خجالت جلوي استاد (اومدم جلو دانشجو ضايع نشم جلو استاد ضايع شدم:">)
همين كافي بود كه عظمت دانشكده و جو درس خوني و دانشگاه من رو بگيره :lb

فكر كنيد يكي از اول تا اخر يك كلاس بشينه و كلي هم صحبت كنه و توضيح اونهم جلوي همه كه علت غيبتهاش چيه بعد بفهمه اشتباه اومده و بازم غيبت بخوره (البته مطمئنن استادم براي همكارش تعريف ميكنه)

نتيجه براي من اين شد كه دانشگاه قزوين چون خيلي بزرگه خيلي كسي با كار شخص ديگه اي كار نداره و پرسيدن عيب نيست و ندانستن و ضايع شدن عيبه و سومين نتيجه اينكه جلوي همكلاسيد ضايع بشي خيلي بده ولي نه به اندازه ي اينكه جلوي استادت ضايع بشي